Αναζήτηση στο ιστολόγιο

23/2/14

Ένας μικρός, σιωπηλός ήρωας




 

 Στα παιδικά μας χρόνια οι ήρωες είναι ή μοιάζουν υπεράνθρωποι. Πετούν, όπως κι εμείς στον ύπνο μας, μπορούν να σηκώσουν απίστευτα βάρη, με τα χέρια τους, το σώμα τους ή τις high-tech στολές τους, ακόμα και με τη σκέψη τους μπορούν να κάνουν πράγματα που για μας είναι παντελώς αδύνατα. Τραυματίζονται, πονούν, στιγμιαία δείχνουν ότι, κοίτα να δεις, μπορεί και να χάσουν οριστικά τη μάχη, αλλά στο τέλος πάντα νικούν.

3/2/14

Το σπιτάκι (μου.. σου... του... μας...)





Την ώρα του σεισμού, τελευταία Κυριακή του Γενάρη, η μάνα μου, τρομαγμένη, έλεγε συνέχεια μία και μόνο κουβέντα. «Το σπίτι μας… Πάει το σπίτι μας…». Το σπίτι μας, στα ανεμοδαρμένα ύψη του Αγκώνος (ως τούτη τη στιγμή που μιλάμε, διότι εγκέλαδος είναι αυτός) δεν πήγε πουθενά. Εντάξει, ας εξαιρέσουμε κάποια σπασμένα γυαλικά, κάποια βιβλία και σιντί που εκτοξεύθηκαν από τη θέση τους (πάντα ο σεισμός κυνηγάει τον πιο τσαπατσούλη, δηλαδή εμένα) και ένα μοροφίντο που ήταν από λόγου του και πιτσικάρισε λίγο παραπάνω, όπως και μια παράγκα και κάτι ξερολιθιές που μάλλον αποφάσισαν ότι ο επί γης βίος τους έχει πλέον τερματιστεί.